Elkaar al tientallen jaren kennen en dan pas trouwen. Waarom niet?

Wat leuk is om te merken, is dat je als trouwfotograaf bij twee families terechtkomt die al jaren met elkaar verweven zijn. Ook het bruidspaar laat dat blijken: automatisch plakken ze daarom wat minder aan elkaar. Het maakt de band niet minder sterk, misschien is die juist sterker.

Soms is het dan wel even zoeken naar intieme momenten. Twee tortelende duifjes kijken elkaar om de haverklap verliefd aan, maar een stel dat lief en leed heeft gedeeld, doet dat minder vaak. Daarom moest ik extra goed opletten voor de betekenisvolle blikken waar ik altijd naar op zoek ben.

Het was een pittige shoot, mede omdat deze plaatsvond op een locatie waar de interieurverlichting te wensen over liet. Gelukkig was ik daarop voorbereid met continulampen die ik in overleg met het bruidspaar had gehuurd. De gasten waren er zelfs afhankelijk van tijdens het diner; anders hadden ze hun eigen bord niet gezien.

Ik geef toe dat ik een wijze les heb geleerd dankzij deze opdracht: vertrouw een horeca-onderneming niet blindelings en vraag altijd wat de plannen zijn omtrent sfeerverlichting. Voor je het weet, tast je in het duister en zijn mensen afhankelijk van je studioverlichting voor het lezen van speeches. Dat wil je als fotograaf natuurlijk liever niet.