Een renewal of vows, wat is dat eigenlijk? In de kern is het een trouwjubileum. Soms alleen een feest, soms gecombineerd met een ceremonie waarin geloftes opnieuw worden uitgesproken. Het is niets wettelijks, maar juist een persoonlijke viering. Precies dat maakt het voor mij als trouwfotograaf zo interessant. Ik was dan ook in mijn nopjes toen dit stel contact met mij opnam.

Wat is er bij deze opdracht anders dan bij een trouwerij? Heel simpel: 25 jaar ervaring. Op een trouwerij zie je vaak twee tortelduifjes vol dopamine die samen aan een nieuw leven beginnen. Op een trouwjubileum zie je twee wijze vogels die lief en leed met elkaar hebben gedeeld. De vertrouwensband die daaruit ontstaat is nuchter en realistisch, maar niet minder liefdevol.

Je ziet niet alleen wat er is opgebouwd, maar ook wat nog gaat komen. Zeker wanneer er kinderen bij betrokken zijn. In de fotoreportage ontstond een prachtig contrast tussen levensfases. Tussen papa en mama en hun dochters met hun vriendjes. Ervaren liefde naast prille liefde.

In het fotoboek besloot ik die contradictie veel ruimte te geven. Een gewaagde keuze, zei iemand. Hoe serieus zijn die vriendjes van de dochters nou eigenlijk? Geen idee, dat kun je ook niet weten. Maar als pappa en mamma het kunnen, dan kunnen zij het ook.

Voor mij als trouwfotograaf zit de schoonheid precies daar, in die gelaagdheid. In wat al is doorleefd en wat nog moet beginnen. Het was een mix van ervaring en hoop, van zekerheid en nieuwsgierigheid, dat ik met veel plezier heb gefotografeerd.