Een technofeest op een varende boot fotograferen? Dat leek me wel eens lachen. Per toeval kwam ik de marketingmanager van Drift tegen, een bedrijf dat dansavonden en festivals organiseert op bijzondere locaties in en rond Nijmegen. Na wat mailcontact mocht ik mee als eventfotograaf op de ‘Driftige Donderdag’-boot.

Niet goed wetende wat ik moest verwachten, had ik al mijn glas en camera’s ingepakt en meegenomen. Maar al snel werd duidelijk dat ik niet bijzonder veel ruimte en hoeken zou hebben om platen te schieten. De menigte stond schouder aan schouder, met kiepende bierglazen en smeulende sigarettenpeuken in de hand. Mijn telelens had ik al snel terug in mijn tas gestoken. Ik moest terug naar de basics: één camera met één allround zoomlens.

Toch kon ik het niet laten om mijn portretlens boven te halen. Met een maximaal diafragma van 1.2 levert dat ontzettend gave prenten op, al waren de mogelijkheden beperkt, omdat je met een 50 mm nog best wat afstand moet houden om iemand goed op de foto te zetten. Die afstand had ik lang niet altijd.

Ik had verwacht dat mensen niet graag op de foto zouden willen. Integendeel: een jonge gast voegde me zelfs toe op Instagram omdat hij zeker wilde weten dat hij de foto zou krijgen die ik van hem gemaakt had. Eén keer, voelde een dame zich bekeken door mij en dook weg. De foto die ik van haar had, heb ik verwijderd.

Dat is het lastige als eventfotograaf: het liefst maak je spontane platen van een uitbundige menigte, maar dat lukt niet als je altijd eerst om toestemming moet vragen. Mensen zijn er toch om te feesten, niet per se om gefotografeerd te worden. In mijn zoektocht naar interessante portretfoto’s bots ik ongewild en af en toe op iemands grens. Dat staat overigens in schril contrast met de blije gezichten en groepsfoto’s die ik de rest van de dag schiet.