De tijd was voorbijgevlogen. Mijn eerste trouwreportage van Stef en Amy was alweer bijna een jaar geleden. Ditmaal kwam Geert naar me toe, eveneens een goede vriend. Hij ging trouwen en had een professionele trouwfotograaf geregeld voor zijn bruiloft aan de kust. Maar de first look zou plaatsvinden bij het ouderlijk huis van zijn bruid Laura. Voor de fotograaf zou het een heel gedoe zijn om eerst die kant op te rijden en daarna weer terug te gaan naar de westkust. Geert vroeg of ik interesse had om foto’s te maken van dit bijzondere moment.

Gezien de overstap die ik wilde maken van film naar trouwfotografie, had ik daar zeker interesse in. Deze fotograaf werkte met Sony en ik had zelf ook al een Sony-camera: een ideale situatie. Wanneer verschillende trouwfotografen met hetzelfde merk werken, zijn de beelden qua kleur en afwerking makkelijker op elkaar af te stemmen. Een camera kan technisch nog zo goed zijn: een Canon heeft een Canon-look, een Nikon heeft een Nikon-look en een Sony heeft een Sony-look.

Zo gezegd, zo gedaan. Niet alleen de first look, maar ook van het aankleden wilden ze een fotoreportage. Er was alleen één klein probleem: de locaties voor het aankleden van de bruid en bruidegom lagen niet bepaald naast elkaar. Omdat ze het allebei graag wilden hebben voor hun trouwalbum, hebben we het aankleden van Geert door zijn moeder in scène gezet. Desondanks was het niet minder echt: de tranen sprongen bij mama in de ogen.

Ik fotografeerde de first look van Geert en Laura in de achtertuin, trok daarna razendsnel de outfit aan die ik als daggast wilde dragen en reed vervolgens achter het bijna getrouwde stel aan richting de kust.

Het gaf me een enorme adrenalinekick, op de best mogelijke manier. Daarna waren het vooral tranen van geluk. Geert en Laura betekenen veel voor me. Maar dat laatste stukje, dat hou ik lekker voor mezelf.