Toen ik deze trouwreportage maakte, werkte ik nog fulltime in de filmindustrie. Het waren fantastische tijden, maar het begon wel aan me te knagen. Hoe wil ik verder? Word ik cinematograaf voor Nederlandse films, series en commercials? Ga ik focuspullen? Ga ik iets anders doen? Maar wat ik me vooral afvroeg: wat heeft waarde?

Door het vele weg zijn van huis leerde ik ook wat voor effect dat heeft op je vrienden en familie. Een filmcrew is soms vergelijkbaar met een reizend circus. Het kan zomaar zijn dat je een half jaar in een hotel slaapt, ergens in Groningen of Wallonië en enkel in het weekend thuis bent. Dat begon te knagen.

Mensen zijn altijd super geïnteresseerd als ik praat over de filmindustrie. In geuren en kleuren kan ik erover vertellen. Maar zodra men dan vraagt: waar heb je dan allemaal aan meegewerkt? – dan kon ik nagenoeg mijn hele portfolio opnoemen en dan hadden ze er niks van gezien. Ik was maar een assistent, maar toch: als mijn omgeving niet kijkt naar wat ik maak, voor wie maak ik het dan?

Stef kwam naar me toe – we kennen elkaar al heel lang. Hij ging trouwen en zocht nog een fotograaf. Hij had geen budget voor een professionele trouwfotograaf, dus kwam hij bij mij terecht met de vraag of ik het wilde doen voor een zacht prijsje. Voor mij was dat hetzelfde als een goede vriend die vraagt of ik wil meehelpen met een vloertje leggen of een inboedel verhuizen. Natuurlijk deed ik dat voor hem.

Tijdens de bruiloft werd ik omringd door emotie, mensen en plezier, maar vooral: realisme. Alles om me heen was echt, niet in scène gezet zoals op de filmset. Het bleek voor mij een fantastische combinatie van techniek, creativiteit en mensenwerk. Bovendien was het eindresultaat van grote betekenis voor Stef. Hij en Amy waren zo blij met de trouwfoto’s… Dat deed me wat.

Het deed me besluiten het pad van de trouwfotografie verder te bewandelen. Wie weet zit hier wel mijn toekomst als bruidsfotograaf.